مردی از امام علی درخواست اندرز کرد

مردی از امام درخواست اندرز کرد.امیرالمومنین علی(ع) فرمودند:

از کسانی مباش که بدون عمل صالح به آخرت امیدوار است ، و توبه را با آرزوهای دراز به تاخیر می اندازد ، در دنیا چونان زاهدان سخن می گوید ، اما در رفتار همانند دنیاپرستان است ، اگر نعمت ها به او برسد سیر نمی شود ، و در محرومیت قناعت ندارد، از آنچه به او رسید شکرگزار نیست، و از آنچه مانده زیاده طلب است ، پرهیز می دهد اما خود پروا ندارد ، به فرمانبرداری امر می کند اما خود فرمان نمی برد ، نیکوکاران را دوست دارد اما رفتارشان را ندارد ، گناهکاران را دشمن دارد اما خود یکی از گناهکاران است ، و با گناهان فراوان مرگ را دوست نمی دارد اما درآنچه که مرگ را ناخوشایند ساخت پافشاری دارد ، اگر بیمار شود پشیمان می شود و اگر تندرست باشد سرگرم خوشگذرانی هاست ، در سلامت مغرور و در گرفتاری نا امید است ، اگر مصیبتی به او رسد به زاری خدا را می خواند و اگر به گشایش دست یافت مغرورانه از خدا روی برمیگرداند ، نفس به نیروی گمان ناروا بر او چیرگی دارد و او با قدرت یقین بر نفس چیره نمی گردد ، برای دیگران که گناهی کمتر ازاو دارند نگران است و بیش از آنچه عمل کرده امیدوار است ، اگر بی نیاز گردد مست و مغرور شود و اگر تهی دست گردد مایوس و سست شود.چون کار کند در آن کوتاهی ورزد و چون چیزی خواهد زیاده روی نماید ، چون در برابر شهوت قرار گیرد گناه را برگزیده توبه را تاخیر اندازد و چون رنجی به او رسد از راه ملت اسلام دوری گزیند ، عبرت آموزی را طرح می کند اما خود عبرت نمی گیرد.در پند دادن مبالغه می کند اما خود پند پذیر نمی باشد . سخن بسیار گوید اما کردار خوب او اندک است . برای دنیای زودگذر تلاش و رقابت دارد اما برای آخرت جاویدان آسان می گذرد . سود را زیان و زیان را سود پندارد ، از مرگ هراسناک است اما فرصت را از دست می دهدگناه دیگری را بزرگ میشمارد اما گناهان بزرگ خود را کوچک می پندارد ، طاعت دیگران را کوچک و طاعت خود را بزرگ می داند . مردم را سرزنش می کند اما خود را نکوهش نکرده با خود ریاکارانه برخورد می کند ، خوشگذرانی با سرمایه داران را بیشتر از یاد خدا بامستمندان دوست دارد ، به نفع خود بر زیان دیگران حکم می کند اما هرگز به نفع دیگران بر زیان خود حکم نخواهد کرد ، دیگران را هدایت اما خودرا گمراه می کند ، دیگران از او اطاعت می کنند و او مخالفت می ورزد ، حق خود را به تمام می گیرد اما حق دیگران را کمال نمی دهد ، از غیر خدا می ترسد اما از پروردگار خود نمی ترسد.

**حکمت شماره 142- نهج البلاغه***

منبع:

سایت پایگاه بسیج امیرالمومنین